EEG Biofeedback
PDF Drukuj Email
 
- W MCRD Stosujemy zindywidualizowaną formę neuroterapii. Oznacza to, że modyfikowane parametry EEG dobierane są dla każdego pacjenta na podstawie wyników kompleksowej diagnostki wstępnej (neurologicznej i psychologicznej), szczegółowej analizy zapisu EEG i bieżącego stanu pacjenta - zapewnia Eliza Mazur neuroterapeutka pracująca w Centrum.

Biofeedback to metoda stymulująca pracę mózgu. Początkowo wykorzystywana w ośrodku badań kosmicznych NASA. Jej zalety (wysoka skuteczność, bezlekowy charakter i bezpieczeństwo stosowania) doceniono także w medycynie klinicznej. Nazwę biofeedback oficjalnie przyjęto w 1969 r. podczas konferencji w Santa Monica, na której powołano Towarzystwo Badań nad Biofeedbackiem (Biofeedback Research Society). Próby świadomego kontrolowania sfery umysł-ciało, pojawiały się już we wcześniejszych badaniach (lata 20/30 XX w. Edmund Jacobson – urządzenie wykrywające i niwelujące napięcie mięśniowe, Johannes Schulz - technika treningu autogennego, w celu samoregulacji różnych procesów ciała).

Fragment książki Podręcznik medycyny umysłu i ciała w podstawowej opiece zdrowotnej (Moss i in. 2003):

Biofeedback należy do grupy opartych na dowodach interwencji, stanowiąc punkt wyjścia do interwencji typu umysł-ciało (Moss 1998; Schwartz & Associates 1995). Sensory sprzętu do biofeedbacku mierzą pewne biologiczne parametry, jak wielkość napięcia mięśni, i dostarczają natychmiastowej informacji o wartości tych parametrów osobie, w postaci odpowiednich wizualnych bądź dźwiękowych sygnałów (Lewis 2001). Sprzężenie zwrotne informacji o stanie fizjologicznym organizmu powoduje, że osoba staje się bardziej świadoma swojego ciała i poprzez to, może w większym stopniu kontrolować swoje ciało [...]. Poprzez naukę kontroli nad własnymi mięśniami, falami mózgowymi albo innymi procesami fizjologicznymi, poprzez łagodzenie nasilenia objawów, poprzez aktywne uczestniczenie w kształtowaniu własnego zdrowia, u pacjenta wykształca się poczucie sprawczości. [...] Biofeedback jest bardzo użytecznym sposobem ukazującym pacjentom realność i znaczenie wzajemnych powiązań między umysłem i ciałem. [...] Zasada biofeedbacku opiera się na zasadach psychofizjologii, które mówią, iż związki umysłu i ciała mają taki charakter, że jakakolwiek zmiana stanu ciała, wywołuje reakcję psychologiczną, a jakakolwiek reakcja psychologiczna wywołuje zmiany fizjologiczne (Greek, Greek & Walters 1970 s.3). [...] Biofeedback przyspiesza także proces kształtowania umiejętności relaksacji. [...] Wreszcie, biofeedback umożliwia osobie modyfikowanie kluczowych dla jej choroby czy cierpienia zmiennych fizjologicznych, co znamiennie przekłada się na jej stan zdrowia. [...]
Biofeedback to składowa podejścia umysł-ciało nazywanego psychofizjologią kliniczną. Ma ona na celu wywołanie pożądanych zmian w ciele i umyśle poprzez zrozumienie zasad funkcjonowania organizmu.

EEG Biofeedback
Człowiek wykorzystuje mniej niż 10% potencjału swojego mózgu. Nowa metoda neurotechnologii daje szanse doskonalenia i zwiększania jego efektywności.
Trening EEG Biofeedback (EEG - elektroencefalograf, z ang. biofeedback - biologiczne sprzężenie zwrotne), podczas którego mózg poddawany jest działaniu pól magnetycznych o niskiej indukcji, wpływa pozytywnie na korę mózgową przywracając równowagę zaburzonym wartością amplitud fal mózgowych.  
Aparatura do EEG Biofeedbacku rejestruje cztery rodzaje fal - delta, theta, alfa, beta.  Fale delta - charakterystyczne dla stanu głębokiego snu. Szybsze fale theta typowe dla stanu między jawą a snem. Fala alfa daje wewnętrzne podstawy do dobrego uczenia się. Jeśli w zapisie występuje nadmiar alfy, świadczy to o zaburzeniach w  procesach uczenia się. Niska Beta, czyli SMR (rytm sensomotoryczny) odpowiada za przechowywanie i przypominanie informacji. SMR wpływa bardzo korzystnie na  utrzymywanie  stanu równowagi Centralnego Układu Nerwowego. Środkowa Beta, czyli Beta 1 jest zależna od woli człowieka i dominuje w czasie rozwiązywania problemów intelektualnych.  Beta 2 jej nadmierny  udział w czynnościach bioelektrycznych mózgu świadczy o stanie  zbyt dużego rozbudzenia struktur nerwowych.
Aparatura do EEG Biofeedback składa się z 2 systemów EEG, 2 monitorów dla terapeuty i dla pacjenta oraz głowicy EEG z elektrodami. Każdy trening jest poprzedzony podłączeniem osoby trenującej   do głowicy eeg biofeedback za pomocą elektrod umocowanych za pomocą pasty klejącej na wybranych punktach głowy, podobnie jak w czasie badania EEG. Z reguły jest to jedna elektroda   na głowie oraz po jednej elektrodzie na każdym uchu. Badana czynność bioelektryczna jest wzmacniania i zapisywana analogowo. Podlega obróbce cyfrowej celem klasyfikacji do poszczególnych pasm częstotliwości fal mózgowych. Pasma są prezentowane liczbowo i graficznie na monitorze terapeuty.  Pacjent widzi na ekranie czynność swojego mózgu w postaci wideogry, w której uczestniczy dzięki koncentracji uwagi (własnych myśli) - bez użycia klawiatury czy myszki.
Terapeuta, dzięki otrzymanym informacjom może stymulować pożądane i hamować niepożądane pasma fal mózgowych, zależnie od klinicznych objawów i wzorców EEG, ocenionego przed i w czasie treningu.
Trening EEG poprawia: koncentrację uwagi, szybkość myślenia, kreatywność, pamięć, polepszają nastrój, samoocenę i sen, równocześnie ucząc relaksu.
Dzięki szerokiemu spektrum oddziaływań metoda EEG Biofeedback znajduje zastosowanie w zaburzeniach psychicznych, psychosomatycznych (dzieci, młodzież, dorośli):
  •   przy zaburzeniach uwagi, koncentracji;
  •  nadpobudliwości psychoruchowej, agresji (zespoły ADHD, ADD);
  • problemach szkolnych (gorsze wyniki w nauce, dysleksja, dysgrafia itp);
  • w autyzmie;
  • przewlekłych bólach głowy i migrenach, zaburzeniach snu, przy zespole chronicznego zmęczenia;
  • stanach lękowych, natręctwach, tikach, depresji;
  • zaburzeniach przyjmowania pokarmów (bulimia , anoreksja);
  • tremie, napięciu wewnętrznym, obniżonej samoocenie.
W chorobach neurologicznych
  •  w dziecięcym porażeniu mózgowym;
  •   w rehabilitacji po urazach czaszki;
  •  w autyzmie;
  • w rehabilitacji po operacjach mózgu;
  • w rehabilitacjach po udarach mózgu.
Dla osób zdrowych (dzieci, młodzież, dorośli):
  • w celu poprawy szybkości zapamiętywania, uczenia się i przypominania materiału , również w zakresie języków obcych;
  • w celu przygotowania do uzyskania lepszych wyników sportowych;
  • w celu przygotowania do uzyskania lepszych wyników przez uczniów szkół muzycznych;
  • dla osób, których praca wiąże się z nadmiernym stresem, dużą odpowiedzialnością, koniecznością podejmowania szybkich decyzji (biznesmeni, piloci, maklerzy, kontrolerzy ruchu, policjanci);
  • dla osób pracujących twórczo (artyści, dziennikarze);
  • dla osób uprawiających sport wyczynowo.
W wyniku terapii poprawiają się różne funkcje mózgu u około 60-90% osób w zależności od stopnia zaburzeń, wieku, ogólnych  możliwości układu nerwowego, czy poziomu aktywności pacjenta w czasie treningów (im lepiej się stara, tym więcej się uczy).

Materiały źródłowe: