Historie naszych pacjentów cz.1
PDF Drukuj Email

Szpital jak drugi dom
 
                      Monika Skop, 25-letnia absolwentka pedagogiki, do MCRD trafiła 12 lat temu ze zdiagnozowanym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów (MIZS), niedoborem wzrostu i osteoporozą. Na MIZS zachorowała w wieku 3 lat — od tej pory walczy z chorobą, aby móc samodzielnie funkcjonować bez pomocy kul i wózka inwalidzkiego. 





                          W wyniku  postawionej diagnozy Monika  od najmłodszych lat była pacjentką różnych specjalistycznych ośrodków,  m.in. Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Prokocimiu oraz Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. Spośród licznych dolegliwości najbardziej dokuczliwa dla dorastającej dziewczyny była duża bolesność w stawach biodrowych oraz obolałe i opuchnięte kolana. 

                   W 1998 r. gdy Monika po raz pierwszy przyjechała do Radziszowa jej stan oceniano jako ciężki, zakres ruchu w stawach biodrowych i rękach był ograniczony przez silne i bolesne przykurcze, które uniemożliwiały prawidłową postawę i sprawne poruszanie się: — Monika nigdy nie stała prosto, zawsze pochylona chodziła niczym kaczka kołysząc się na boki, aby utrzymać równowagę. Gdy zaczynałyśmy terapię była bardzo krucha i nieufna — opowiada Dorota Anielska, fizjoterapeutka zajmująca się dziewczyną od początku jej pobytu w Centrum. Dlatego głównym celem leczenia było usprawnienie motoryki ruchowej i polepszenie ogólnej kondycji młodej pacjentki, aby to jednak osiągnąć trzeba było zyskać jej zaufanie. Bardzo dobrze rozumie to Pani Dorota, która twierdzi, że praca z dziećmi wymaga od fizjoterapeuty aby ten „naprawił” nie tylko ciało ale i ducha. Ta opinia potwierdza panujące w Szpitalu przekonanie, że fizjoterapeuta w kontaktach z podopiecznymi musi być również psychologiem i pedagogiem, ponieważ bardzo często problem powrotu do zdrowia tkwi w psychice pacjenta, a nie tylko w jego fizycznych możliwościach.

 
 
                  Podczas leczenia w MCRD Monika korzystała ze wszystkich metod leczenia dostępnych w Centrum: fizykoterapii, hydroterapii, masażu, terapii zajęciowej. Po kilku latach względnej stabilizacji stan pacjentki pogorszył się na tyle, że konieczna była interwencja chirurgiczna, w przeciwnym razie ostre zapalenie stawów biodrowych mogło przykuć dziewczynę do wózka inwalidzkiego. Monika przeszła dwie operacje całkowitej endoprotezoplastyki stawów biodrowych w  Klinice Ortopedii Szpitala Klinicznego im. prof. A. Grucy w Otwocku (w 2007 r. i 2009 r.). Najbardziej bolesna i długotrwała rehabilitacja rozpoczęła się po drugiej operacji. Tylko dzięki uporowi Pani Doroty, pacjentka podjęła walkę z własnymi ograniczeniami. — Dla młodej dziewczyny powrót do sprawności fizycznej był równie ważny co eliminacja bloku psychicznego, sama musiała uwierzyć w sens leczenia. — podsumowuje fizjoterapeutka. — Celem jaki sobie postawiłam — dodaje Pani Dorota — było doprowadzenie Moniki do stanu, w którym zacznie wierzyć w siebie i swoje możliwości. Myślę, że to się udało! Teraz wszystko zależy od niej, ja jestem przekonana, że może żyć i funkcjonować w miarę normalnie. Moja rola jako rehabilitantki się skończyła.

                 Stan Moniki oceniany jest obecnie jako dobry, nie może jednak zapominać o lekach przeciwzapalnych, które będą jej towarzyszyć już do końca życia oraz profilaktycznej rehabilitacji, aby stawy były cały czas motywowane do pracy. Dziś pacjentka Centrum o swojej chorobie mówi w następujący sposób: — Na początku było mi  trudno przyzwyczaić się do własnej odmienności i ograniczeń, tym bardziej, że moja choroba naznaczona jest codziennym bólem tylko z różną skalą natężenia, dlatego też na początku był żal, złość, bunt ale przyszedł też czas na pogodzenie się z rzeczywistością.

                 Z perspektywy czasu Monika i Pani Dorota dostrzegają jak wiele już za nimi. Przez 12 lat, co rok, Monika przyjeżdżała do MCRD na 6-tygodniowe turnusy rehabilitacyjne, jej stan zdrowia zmieniał się tak jak i ona sama. Zawsze jednak mogła liczyć na olbrzymie wsparcie rodziny, pracowników Centrum, a przede wszystkim swojej fizjoterapeutki, którą do tej pory nazywa „bratnią duszą”. Z przekonaniem powtarza, że —  przyjaźnie zawarte w Centrum należą do tych, które zawiera się  na całe życie.


tekst: Anna Putaj